Column week 02-2020.

Vuurwerk

Michel, Vanmiddag ontmoeten we elkaar voor de nieuwjaarsborrel. Dan wens ik je een gelukkig nieuwjaar en meteen erachteraan van harte proficiat. In het vroegst van het jaar werd je suikeroom van Juna. Ik tipte op Michelle, maar vind Juna veel mooier. Een Latijnse naam, afgeleid van de oppergod Jupiter, heel wat anders dan Bachus. Ik hoop dat ze veel geluk in haar leven heeft. In ieder geval komt ze in een warm nest. En in Horn. Dat zijn mooie vooruitzichten. Het hele land stak vuurwerk voor haar af. Ze is dus meer dan welkom! Lief en leed liggen dicht bij elkaar. Mijn tante Trui (toen kende men de naam Juna nog niet) overleed vandaag precies 50 jaar geleden. Na zo’n lange tijd worden mensen doorgaans vergeten. Vandaar dat ik haar toch eens memoreer. Een dikke twee weken na haar plotse overlijden overleed mijn vader. Inmiddels dus een mensenleven lang  geleden. Ze liggen naast elkaar, broer en zus; een eeuw geschiedenis. Dirigeren kan iedereen, zou je zeggen! Net als paardrijden, tennissen, golfen. Niet dus. Dat hebben zes maestro’s ervaren toen ze de dirigeerstok op het Sylvesterconcert van de harmonie –naar een idee van Joris Peeters- ter hand mochten nemen. Een mens moet doen waar hij goed in is, maar soms moet je dingen uitproberen. En dan blijken de wonderen nog niet de wereld uit. Onvermoede talenten kwamen aan het licht. Of vielen door de mand. De finishfoto moest eraan te pas komen om de winnaar aan te wijzen. Rob van Leeuwen was de beste en won de gouden bâton, maar ook de andere vijf stonden hun mannetje. Of vrouwtje. Gelukkig speelde het orkest niet alles wat de dirigenten aangaven. Dan had ik het niet willen meemaken. Het oog mocht ook wat hebben; daar zorgde Petra voor. Uitdagend stond ze op de bok, het publiek demonstrerend “ein schöner Rücken kann auch entzücken”. De zes maestro’s zorgden voor ongekend vuurwerk in het korps. In de nieuwjaarsnacht bij ons geen vuurwerk. Heb ik nooit gehad en zal het nooit kopen. Gelukkig woon ik in een vuurwerkvrij gebied. Triest om te zien dat voor 15 miljoen schade wordt aangericht aan gebouwen en auto’s; nog maar te zwijgen van lichamelijk letsel, huisdieren die doodsbang zijn en vogels die uit de beschutting van de nacht verjaagd worden. Het mag van mij afgeschaft worden. Goddank kennen wij geen grote vreugdevuren die elders in het land al traditie genoemd worden. Een nieuwe zorgverzekering heb ik niet afgesloten en ik blijf ook bij dezelfde energieleverancier. Een nieuwjaarsduik heb ik eveneens niet gemaakt, zelfs geen goede voornemens. Het enige traditionele aan Oudjaar waren bij ons de oliebollen. Die smaakten uitstekend tijdens de apotheose van de Top-2000. Ik wens je veel rust in het nieuwe jaar, met af en toe een vonkje vuurwerk. “Doe eens zot”, zegt de Vlaamse schrijfster Ann de Craemer. Geniet van de mooie dingen van het leven en bedenk: de tijd gaat snel, gebruik hem wel.

Arno Walraven, 5 januari 2020