Column week 49-2017.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Pekskesaovendj

Hallo Michel,

Gisteravond was ik in Haler op Pekskesaovendj. De kleine dorpsgemeenschap van nog geen 500 inwoners vierde het feit dat de Raad van half 11 van de Rabbedabben 11 jaar bestond. Ik mocht er namens het gemeentebestuur acte de presence geven. Een avond vol verrassingen, zoals het een echte pekskesaovendj betaamt. Ook de Goedheiligman was er. Over en weer werden steekjes gezet en plaagstootjes gegeven. En er werd gedicht. Kortom, een echte pekskesaovend.
Het heerlijk avondje is bijna gekomen, avondje van Sinterklaas. Meer dan eens heb ik je verteld over het sinterklaasfeest in mijn jeugd. Mijn tante Anny had een bakkerij en kruidenierswinkel. Vóór Sinterklaas werd de woonkamer ingericht als toonzaal waar al de te bestellen zoetigheid werd uitgestald. Chocoladeletters, suikerwerk, schuimpjes, chocoladebeestjes, munten en alle denkbare lekkernijen. Klazen en Pieten, die toen nog onomstreden zwart waren. Ik liep er elke dag even binnen om te genieten van die geweldige aanblik. En om te watertanden van al dat lekkers. De handen uiteraard diep in de zakken. Een soort sinterklaashuis avant la lettre. Wekenlang konden mijn tante en nichtje de woonkamer niet in. Na de kleutertijd vierden we thuis Pekskesaovendj. Sinterklaas verwende ons altijd goed. Kennelijk waren we brave kinderen. De zak van Sinterklaas was een mand met cadeaus die zo goed waren uitgezocht dat ze altijd in de smaak vielen. Tegenwoordig is het elke dag Sinterklaas. Geschenken hoeven niet meer op een verjaardag of op Sint Nicolaas te wachten. Als de hartjes verlangend kloppen, worden ze meteen bediend. O ja, ik doe er ook aan mee, maar wat was de tijd mooi toen ouders spullen bewaarden om met Sinterklaas royaal uit te kunnen pakken om ons een heerlijk avondje te bezorgen. Uiteraard heb ik ook nu een verlanglijstje ingeleverd. Het is afwachten wat de Sint ermee doet. Vanaf het midden van de jaren ’70 las ik ieder nieuw boek van Jan Wolkers. Vele staan op onze boekenplank. Binnen handbereik. Onlangs kwam zijn biografie van de hand van Onno Blom uit: Het litteken van de dood. Die prijkt bovenaan mijn lijstje. Ik hoop dat de Sint dat heeft gezien. Agnes heeft nooit een verlanglijstje, maar uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat zij toch verrast wordt door de Goedheiligman. Zo is Sint dan ook wel weer. Wat het is, verklap ik niet. In ieder geval géén tijdschrift. Daar hebben we er genoeg van. We moeten 125 jaar worden om die allemaal gelezen te krijgen. De Zin, Libelle, Nouveau, Onze Taal, Bridgeblad, Avrobode, Plus, Nestor, Kampioen, Binnenlands Bestuur, Vrij Nederland. En met Kerst Elsevier, HP De Tijd en de Groene Amsterdammer. Het kan niet op. Het lijkt bij ons af en toe een kapsalon. De oudpapierophalers zijn er goed mee. Eén geschenk heb ik al binnen: een fles Wortegemsem, net zo lekker als een Haelese Kopsjtoeat. Daar ga ik vanavond van genieten.

Arno Walraven, 3 december 2017

O, kom er eens kijken wat ik in mijn schoentje vind. Alles gekregen van die beste Sint.

Sinterclaes, column.jpg