Column week 21-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Herdenken

Michel, Op 4 mei was ik namens het gemeentebestuur aanwezig bij de Dodenherdenking. De 36 Hornse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog werden op respectvolle wijze herdacht. Af en toe fiets ik naar de begraafplaats aan de Haelerweg om er wat rond te lopen en de namen op de grafstenen nog eens te lezen, me de personen in herinnering te roepen: Pieter Derikx en Bets, dichtbij huis; Wiel Beckers en Stefan, vader en zoon; Mien, Nellie, Truus en Thei, Tinus Hendriks, Kepelkes Mina, Wim Rijckx & Tillie, je broer Robin, Theo van der Linden en vele vele anderen. De begraafplaats is in 1978 in gebruik genomen, omdat het kerkhof naast de kerk “vol” was. De eerste graven waren voor Thieu Poels en Thieu van Eck. In de volksmond werd de dodenakker Tjeukeshof genoemd. Beide graven zijn inmiddels geruimd. Er wordt wel eens gezegd dat een kerkhof “leeft”. Je ontmoet er altijd mensen. Mensen zijn graag in de nabijheid van hun overledenen. Zoeken troost. Een vader fietst er ’s avonds naar toe om zijn veel te jong overleden zoon te bezoeken. Kijk, dat vind ik mooi. Kees van Herten, die zijn leven liet bij een poging dat van een ander te redden, is bijgezet bij zijn zusje. Woensdag wordt Ton Alers begraven op het oude kerkhof vlak bij huis. In de sjeem van ’t kesjtiël. De statige notenboom in zijn tuin is gekapt en van het hout is de kist getimmerd waarin hij rusten zal. In vrede. Mijn ouders liggen er ook. Uiteraard kom ik daar met regelmaat. En herinner me veel mensen. De broers Peter & Paul Caris, ongeveer buurjongens en van mijn leeftijd. Peter verongelukte op de terugweg van MVV-Ajax; Paul was ernstig ziek. De heer en mevrouw Jacobs, een onderwijzersechtpaar uit Rotterdam; ze leerden mij bridgen. Talloze keren vertelden ze mij met trots dat ze Eddy Treytel in de klas hadden gehad. Google maar eens als je hem niet kent. André Althuizen die begraven is in volle zee en toch een grafsteen kreeg. Als misdienaar op de lagere school liep ik er dagelijks langs. Mijn grootouders liggen er en mijn oom Wel en tante Trui, broer en zus. Tante Anny werd na 53 jaar herenigd met haar in 1958 overleden man Sjeng. Stel je voor: 53 jaar weduwe. Harrie Opbroek verongelukte in 1968 op 16-jarige leeftijd met de brommer op weg naar Heytser kermis. Zijn ouders Cor en Anny  liggen inmiddels bij hem. Ook Betty rust bij haar ouders. Aan het oorlogsgraf van Ferdi Oyen ontleent het kerkhof de titel oorlogsbegraafplaats. En ook bij de zevenjarige Rick Wagemakers die in 1972 in een onbewaakt ogenblik op de bouwplaats van de in aanbouw zijnde huizen aan de Graaf Jacobstraat verongelukte, blijf ik stilstaan. En natuurlijk bij Bas Ansems. Ga maar eens op de tennisbaan vragen wie dat was. Grafstenen en zerken met een verhaal; én met herinneringen. Met mooie teksten: “Hier rusten onze ouders.” Daar spreekt respect uit. Ik kom er graag. Al is het maar om het leven te relativeren. Agnes’ ouders liggen in Kessel en mijn overleden vriend Peter in Echt. Hij zou op 17 mei jarig zijn geweest. Ik ben even gaan feliciteren.

Arno Walraven, 20 mei 2018  

 

Ps. Vrij naar de dichter Hendrik Marsman (1899-1940): 

Graf

Dit is hun graf; Onder de jonge linden
Vergaan hun handen en hun zachte ogen.
Moet men geloven dat wie hen beminden
Hen eens hervinden en herkennen mogen.