Column week 19-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Nao veure, Fortuna

Michel, De wonderen zijn de wereld niet uit. Het kwakkelende Fortuna kreeg een opleving en gaat na 16 jaar in de kelder van het betaald voetbal te hebben vertoefd weer de eredivisie in. Op goed geluk. De ontlading en het erop volgende feest waren enorm. De roemruchte club uit het verleden kreeg een volgepakt stadion helemaal gek. De adrenaline spoot uit de Sittardse oren. Dat is wel eens anders geweest. Fortuna ontstond in 1968 uit een fusie tussen Sittardia uit Zitterd, de stad van Jo Erens en Zefke Mols, en Fortuna 54 uit de waereldsjtad Gelaen. De nieuwe club ging FSC heten, waarop mijn vroegere buurman Nic Rijckx, verzetsheld en voetbalkenner, voorspelde: dat kan niks worden. Zijn kennersoog kreeg gelijk. Degradatie volgde snel. Bij terugkeer stond het team wonderwel enige jaren in het linkerrijtje. Met als klap op de vuurpijl het Europacupduel tegen Everton. Ik kwam wel eens in de Baandert, het oude stadion. Ik zag er Peter Beenen, Joop Titaley, Uwe Blotenberg, Arno Ernst, Jo Bux, John Gubbels (uit Heythuysen, nu Haelen) en de keepers Jan Nieling en Piet Vogels spelen. Veelal vergeten namen. Iedere veertien dagen omzoomden tienduizenden het speelveld. De sfeer was geweldig. Hopelijk herleven die oude tijden met de terugkeer op het hoogste niveau. In het geografische midden van twee eredivisieclubs ligt ons eigen voetbalmekka. Ook onze plaatselijke KSV-matadoren doen het uitstekend. De promovendus draait volop mee als het gaat om de prijzen. Daar hebben zij geen fusie voor nodig. Integendeel; het streven is nog lang op eigen benen te staan. Schaalvergroting is niet zaligmakend. Dat blijkt wel weer. Opnieuw promoveren is geen must; het linkerrijtje wel. Dáár komen de hondstrouwe supporters voor. Horn neemt aan het einde van het seizoen afscheid van zijn technisch-direkteur, sterrentrainer Joop van der Sterren. Hij beëindigt zijn carrière (zeg nooit nooit) met een verdienstelijk palmares. De club nam ook afscheid van een icoon, wiens rood-witte hart meer dan 70 jaar voor KSV sloeg. Clubman in hart en nieren. Nooit meer zullen we het bekende stemgeluid horen als hij riep “Hup die Hornianen” of “Hup die rood-witten”. De voetbalvereniging is good old Jan Knoops, erelid, veel dank verschuldigd. Vanuit de VIP-loge in de top van het stadion op Kaskettenakker zal hij voortaan de wedstrijden volgen met zijn broer Frits, met Bair Hamans, Nic Rijckx, Baerke Meevissen, Tjeu Knoups en vele, vele anderen van zijn makkers van weleer. Hup die roead-witte, nao veure!

Arno Walraven, 6 mei 2018