Column week 18-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Het weekend stond in het teken van de koningsdag. Tegenwoordig horen daar meerdere dagen feest bij, een trend die van de vastelaovendj is overgenomen blijkbaar. Jaarlijks een dilemma; aan de ene kant nooit vies van een feestje, anderzijds overtuigd republikein.

Een dilemma dat zich voortzet als het over lintjes gaat. Uiteindelijk wint een stukje waardering voor vrijwilligers het. Ongeacht wat je van het koningshuis vindt, met een dag waarbij mensen die zich met ziel en zaligheid inzetten voor een ander in het zonnetje worden gezet is natuurlijk niets mis. Sommige mensen zouden dat hypocrisie noemen. Als je al een paar jaar in de politiek meeloopt went dat verwijt. Of ik zelf deze decoratie zou weigeren hoor ik je vragen? Voor de titel van officier mag de burgemeester best eens op de koffie komen. Als het even zou kunnen in de orde van de Kousenband. En ja, dat bestaat echt.

Ook het feestje was niet mis. Het zonnetje scheen -tussen de grijze wolken door- het bier was koud en de vele vrijwilligers hadden gezorgd voor spelletjes, een springkussen, en een kabelbaan. De klanken van de band maakten het vervolgens af. Ook deze republikein kon van het feest op het Raadhuisplein genieten. Wederom hypocriet natuurlijk, maar wat moet je anders? Een wit laken uit de raam hangen staat zo slordig op het terras van mijn onderbuurman. Nee mijn protest is stilletjes. Bij het eten van de hamburger heb ik even aan het kannibalisme bij de moord op de gebroeders de Witt gedacht. Uit nagedachtenis aan de unie van Utrecht heb ik er niet meer dan zeven gedronken. En voor twaalven thuis zijn was mijn ode aan het Plakkaat van Verlatinge. Laat ik maar helemaal hypocriet zijn en dit subtiele protest afsluiten met de woorden van de vroege republikeinen; "Herdenck aan Loevestijn, lang leve de republiek".

Groet Michel