Column week 15-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

I have a dream

Michel, Deze week was het 50 jaar geleden dat Martin Luther King in een motel in Memphis werd doodgeschoten. Ik kan me als de dag van gisteren herinneren dat mijn vader het me vertelde. Ik had hem nooit zien huilen en nadien ook niet meer. Maar toen wel. In een tijd dat rassenscheiding heel gewoon werd gevonden in landen als de VS en Zuid-Afrika verzette King zich geweldloos tegen het feit dat gekleurde burgers als minder werden beschouwd. In 1963 hield hij zijn legendarische toespraak “I have a dream” waarin hij zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun afkomst of huidskleur beoordeeld zouden worden. De droom van een betere wereld. De Zweedse band Abba bracht in 1979 het lied “I have a dream” uit waarop behalve de bandleden ook een kinderkoor zong. Een hoopvolle toekomst als mooie droom. Abba was afgelopen paasweekend even terug. De revivalband trok vele bezoekers naar de Postkoets, die nostalgische gevoelens beleefden. Ook Robert Kennedy (broer van), eveneens voorvechter van mensenrechten, stierf in 1968 een gewelddadige dood. Er was in die tijd geen internet, laat staan mobiele telefoons met push-nieuwsberichten. Ik zat in de stad op de HBS en we lazen het nieuws achter de vitrines van de Maas- en Roerbode die tegenover de school op de Christoffelstraat was gevestigd. We waren geschokt en geëmotioneerd. Jongens die dat wilden, mochten naar huis gaan. Heb ik ook gedaan. En niet voor de vrije middag. Iedereen heeft een droom die hij graag verwezenlijkt ziet worden. Als dat niet meer is, gaat het kaarsje langzaam uit. We namen daags voor Pasen afscheid van Truus van Thei. Zij was de zorgzame vrouw achter de sterke man, die ze zo miste. Een man voor wie ze graag klaarstond. Het was bij haar steevast de zoete inval, maar vanaf zijn overlijden werd haar wereld kleiner. Ze had de vurige wens en droom om herenigd te worden met Thei. De lucht werd letterlijk en figuurlijk ijler en in de Goede Week begon ze na dik 15 jaar aan de grote reis naar haar geliefde. ’t Was goed geweest. Ongetwijfeld is háár droom uitgekomen en genieten ze samen opnieuw “in ’t graas van de wei”.     

Arno Walraven, 8 april 2018

Al is de vertolker dood; de boodschap leeft. Ik weet zeker dat Martin Luther King van alle tijden is. Dus ook van hier en nu.
I have a dream!