Column week 03-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Vieren,

Michel, Alhoewel de feestdagen net achter de rug zijn, is er alweer heel wat te vieren. Vanmiddag is Prinsenreceptie waarbij Prins Arnoud vele handen zal mogen schudden. Voor het eerst in misschien wel 40 jaar zal ik er níet bij zijn. Ik ben nl aan het vieren. Ziek vieren. Ik wens de Prins een plezierige Vastelaovendj toe. Dat hij het feest maar goed mag vieren! In Heel werd Martijn de 1ste als Prins geïnstalleerd. Martijn is de zoon van Harrie Colbers en de kleinzoon van de legendarische Miesj vanne Foêk en heeft dus Sjaopskoppeblood. Horn geeft nogal de maat aan in de Prinsenkeuze van de Gangmaekers: John (Crijns), Jack (Engelen), Gerard (Vd Heul), Guido (van Dooren) Wiel (Ros) waren er eerder al Prins. Voor mij dit jaar geen traditionele nieuwjaarsduik in de Kouk. In Nijmegen kreeg ik een nieuwe heup. Ik moet er nog aan wennen. Je zult kunnen beamen dat een verblijf in een ziekenhuis je de ogen doet openen. Wat werken daar kanjers. Als je helemaal niets kunt en je bent overgelaten aan de zorgen van een ander ga je dat pas inzien. Daar zitten mensen met hart voor de zaak. Stuk voor stuk. Daar is iedere vorm van bezuiniging níet op zijn plaats. Ik volg de discussie over salariëring en werkdruk in het basisonderwijs van enige afstand. Ik heb er geen oordeel over, maar kan me herinneren dat ik zeer tevreden was met mijn salaris toen ik onderwijzer was op de Engelbewaarderschool in Heel. Lang geleden. Van werkdruk herinner ik me niet veel. Ik ging meestal fluitend naar school. Kinderen hebben recht op een gemotiveerde leerkracht die zin in zijn werk heeft. Het wordt dan ook tijd dat de ingevoerde bureaucratisering een halt wordt toegeroepen en leerkrachten weer echt kunnen doen waar ze voor gestudeerd hebben: kinderen wegwijs maken op hun weg in de maatschappij. Als ze dat met plezier kunnen doen, valt het salaris altijd mee. En dat geldt eveneens voor de mensen in de zorg. Geef ze de kans te doen waar ze goed in zijn en bezuinig daar niet op. Weg met overbodige administratieve rompslomp. Bij gebrek aan middelen moeten mensen nu vaak veel te vroeg naar huis met alle gevolgen vandien. Kijk, en dan mag ik van geluk spreken met zo’n voortreffelijke mantelzorger in huis. Een Florence Nightingale die me op en top verzorgt en in de watten legt. Het is dan bijna een feest om ziek te zijn. En dat ben ik uitbundig aan het vieren.

Arno Walraven, 14 januari 2018